มากมาย

ขอขอบคุณคณะครู ผู้ปกครอง นักเรียน โรงเรียนอนุบาลรังสิมาและข้าราชการ กปจ.กพร.ทร. ที่มาให้กำลังใจเด็กๆและนำสิ่งของมามอบให้กับเด็กครับ

 

Share on Facebook

หนูทำได้

เมื่อปลายเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ทางบ้านเด็กได้มีโอกาสพาเด็ก ๆ ผู้ชายโตที่แข็งแรงในบ้านไปพิชิตภูกระดึงมา พวกเราสัญญากับเด็ก ๆ ไว้ 2-3 ปีแล้วว่าจะพาเด็กไป ตอนที่ได้บอกกล่าวไปทางหน้าเวบหรือเพื่อนฝูงคนรู้จัก เรามักจะได้ยินคำพูดกลับมาว่า “เด็ก ๆ จะไหวหรอ” แต่ถ้าเป็นเพื่อนสนิทเราก็จะบอกว่า “แกจะไหวหรอ ระวังเด็กต้องหามไปนะ” ที่เพื่อน ๆ สนิทของเราพูดแบบนี้เพราะรู้ว่าเด็ก ๆ ที่ติดเชื้อ HIV แข็งแรงและสามารถทำทุกอย่างได้เหมือนคนปกติ(ถ้าเค้ามีโอกาสได้ทำ)

พวกเราเดินทางออกจากบ้านเด็กในวันที่ 20 ธันวาคม แวะเที่ยวไปเรื่อย ๆ แล้วไปนอนที่ตัวจ.เลย 1 คืนเพื่อให้เด็ก ๆ ได้พักผ่อนและทำความคุ้นเคยกับสภาพอากาศที่หนาวเย็นของจ.เลยก่อนเช้าวันที่ 21 พวกเราเดินทางไปถึงตีนภูกระดึงกว่าจะจัดการทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการจ้างลูกหาบ การลงทะเบียนเป็นอาสาสมัครพิทักษ์ภูกระดึง ฯ เสร็จพวกเราก็เสียเวลาไปนานโข พวกเราเริ่มออกเดินทางจากตีนภูไปสู่ยอดภูตอนเวลา 10.47น.

เด็ก ๆ เดินกันไวมาก เดินโดยที่ไม่สนใจพี่เลี้ยงแก่ ๆ อย่างเรา :D เด็ก ๆ 9 คน พี่เลี้ยง 3 คน แต่กลายเป็นว่าพี่เลี้ยงดูเด็กแค่ 2 คน และเป็นไปตามคาดเรารั้งท้าย เป็นภาระเด็ก ๆ :( เด็ก ๆ สนุกกันมาก เดินขึ้นภูกระดึงแบบปลอดภัยทุกคน และใช้เวลาไปทั้งสิ้น 4 ชั่วโมง พอไปถึงบนยอดภูกระดึง พวกเราก็ไปลงทะเบียนเพื่อรับเตนท์ เครื่องนอน จากเจ้าหน้าที่ แล้วพาเด็ก ๆ ไปหาอะไรกินกัน เสร็จแล้วเด็ก ๆ ก็ออกเดินเที่ยวบนภูกระดึง

เช้าวันที่ 22 พวกเราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นกลับมานอนต่อกินยา กินข้าว แล้วเด็ก ๆ ก็ออกเดินไปเที่ยวน้ำตก(ซึ่งมีน้ำอันน้อยนิด) พวกเรากลับลงมาจากภูกระดึงวันที่ 23 เด็ก ๆ ทุกคนปลอดภัยดี ไม่มีแม้แต่รอยถลอก

ถ้าใครที่เคยไปภูกระดึงก็จะรู้ว่าไม่มีกิจกรรมอะไรนอกจากการเดินจากที่นึงไปอีกที่นึง แต่คนส่วนใหญ่ก็ชอบ/อยากไปภูกระดึง เพราะมันเหมือนกับเป็นที่พิสูจน์ตัวเองว่า “เราทำได้” เด็ก ๆ ที่บ้านก็เหมือนกันค่ะอยากให้ใคร ๆ รู้ว่า “หนู(ก็)ทำได้”

หลาย ๆ คนที่ไม่ได้สัมผัสกับคนที่ติดเชื้อ HIV อาจคิดว่าผู้ที่ติดเชื้อ HIV มีข้อจำกัดในการใช้ชีวิต  จริง ๆ แล้วถ้าหากท่านให้โอกาส ให้ที่ยืนในสังคมกับเค้าท่านจะรู้ว่า เค้าไม่ได้แตกต่างอะไรจากพวกท่านเลย บางอย่างบางเรื่องเค้าอาจทำได้ดีกว่าเด็กหรือคนปกติด้วยซ้ำไป  เด็ก ๆ มีข้อแตกต่างในการใช้ชีวิตเพิ่มขึ้นมาพวกเค้ามีภูมิคุ้มกันที่น้อยกว่าปกติ  ต้องทานยาตรงเวลาทุกวัน ตรวจเลือดปีละ 2 ครั้ง ส่วนเรื่องที่เหลือก็เหมือนคนปกติทั่วไป การเล่นกีฬา ดนตรี ก็สามารถทำได้ดีด้วยนะคะ

ช่วงนี้ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ค่อยได้อัพเรื่องราวของเด็ก ๆ ให้ทุกท่านที่ได้ติดตามความเคลื่อนไหวขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ สำหรับทริปภูกระดึงนี้จะนำรูปมาลงเพิ่มให้อีกนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตาม

Share on Facebook

รูปเด็ก ๆ

Share on Facebook

อดเป็นนางสาวไทยแน่

อาทิตย์ก่อนฟิลล์หัวแตก เย็บ 3 เข็ม เราโทรมาหาบอกฟิลล์ว่าอดเป็นนางสาวไทยแน่

วันนี้จ๊อบวิ่งหลบกระสุนปืนนิ้วมือของเพื่อนขนขอบหน้าต่างหัวแตกแต่ไม่ต้องเย็บ

****เหตุเกิดตอนทำแผล****

ฟิลล์เดินไปนั่งข้างจ๊อบ

ฟิลล์ : พี่จ๊อบอดเป็นนางสาวไทยแน่ ๆ (จีบปากจีบคอ)
จ๊อบ : (ทำหน้ามึนคาดว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือน)
ฟิลล์ : หันไปหาเอ “พ่อเอ ๆ พี่จ๊อบอดเป็นนางสาวไทยแน่เนาะ”
เอ : พี่จ๊อบเป็นผู้ชายเป็นนางสาวไทยไม่ได้
ฟิลล์ : ชี้ที่แผล “งั้นแผลหนูหายแล้วหนูก็เป็นนางสาวไทยได้สิ”
เอ : ขำ “หนูเป็นแผลเป็นจะเป็นนางสาวไทยได้ยังไงเนี่ย”
ฟิลล์ : ทำหน้าไม่พอใจร้อง หึ แล้วเดินจากไป 5555555

ปล. ฟิลล์ ๆ ไม่เข้าใจว่านางสาวไทยมีคุณสมบัติยังไง คิดแค่ว่าคนเป็นแผลจะอดเป็นนางสาวไทย
Share on Facebook

ผักสวนครัว

ปิดเทอมนี้เด็ก ๆ ไม่ได้ไปไหนเนื่องจากน้ำท่วม ถึงแม้บ้านเด็กธรรมรักษ์จะไม่ท่วม แต่จ.ลพบุรีในหลายอำเภอน้ำท่วมและจังหวัดต่าง ๆ ในภาคกลางอีกหลายจังหวัดที่ประสบอุทกภัย  ทำให้การเดินทางไม่สะดวก

ช่วงนี้ผักแพง แถมหาซื้อยากอีกต่างหาก  พี่เลี้ยงก็เลยมีโครงการที่จะให้เด็ก ๆ ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์โดยการปลูกผักกินเอง  โดยมีเงื่อนไขล่อใจเด็ก ๆ ว่า ทางบ้านเด็กฯ จะซื้อผักของเด็ก ๆ ในราคาตลาด :D (แล้วก็เอามาทำกับข้าวให้เด็ก ๆ กิน) 55555

เด็ก ๆ แบ่งกลุ่มกันปลูกผัก  ส่วนใหญ่ก็จะปลูกผักที่ขึ้นง่าย และได้ใช้บ่อย ๆ ในบ้านเด็ก เช่นผักบุ้ง กวางตุ้ง กะเพรา คะน้า ฯ  เด็ก ๆ ตั้งใจกันมาก (อาจจะเป็นเพราะเงินที่จะได้จากการขายผัก)  เ้ช้าตื่นมารดน้ำพรวนดิน สาย ๆ บ่าย ๆ ก็วนเวียนไปดู  บางคนไปสร้างเพิงเฝ้าผัก  5555 พวกพี่เลี้ยงก็ขำกันว่าไปนอนเฝ้าแบบนั้นผักจะโตไวกว่าปกติหรอเนี่ย

ผักที่พวกเด็ก ๆ ปลูกอาจไม่ได้กิน อาจเป็นผลผลิตที่ไม่สวยงามเท่าที่ควร หรือเด็ก ๆ ปลูกเพราะสิ่งจูงใจ  แต่พวกเราก็ดีใจที่อย่างน้อยได้ปลูกฝังให้เค้าใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ อีกทั้งยังค่อย ๆ ให้เด็ก ๆ ซึมซับกับแนวทางชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอีกด้วย

ช่วงนี้น้ำไปถึงกรุงเทพมหานครแล้ว ขอให้ทุกท่านปลอดภัยกันนะคะ ทางบ้านเด็กธรรมรักษ์เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^ ^

Share on Facebook