วันก่อนโน้นพาเด็กไปวัด พระอาจารย์ท่านก็เดินทักเดินเล่นกับเด็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ สักพักท่านก็เรียกเราให้ไปดูอะไร เราเดินไปดูก็เจอเด็ก ๆ เล่นเป้ายิงฉุบกันอยู่

อ่ะงงใช่มั้ย แค่เป้ายิงฉุบเล่าทำไม พอเดินไปถึงก็ไปเจอป๊อกกี้เล่นเป้ายิงฉุบกับเพื่อน

จำป๊อกกี้กันได้มั้ยคะ ป๊อกกี้จากเรื่องหนูอยากได้แหวนน่ะค่ะ

ท่านก็ถามว่าถ้าป๊อกกี้ออกกรรไกรทำยังไง ออกฆ้อนทำยังไง ออกกระดาษทำยังไง เพราะป๊อกกี้มีนิ้วอยู่แค่นั้น แต่กลับกลายเป็นว่าเด็ก ๆ เค้าเข้าใจกันค่ะ เวลาเล่นกัน นึกภาพไม่ออกกันใช่มั้ยคะ เดี๋ยววันหลังจะชวนป๊อกกี้เล่นแล้วถ่ายคลิปมาให้ดู

ป๊อกกี้เป็นเด็กผู้หญิงที่มาอยู่บ้านเด็กธรรมรักษ์ตั้งแต่เด็ก ๆ เนื่อง แม่ป๊อกกี้ติดเชื้อเอดส์ แล้วบังเอิญท้อง ตอนนั้นกลัวว่า “ถ้าเอาเด็กไว้แล้วออกมาเด็กติดเชื้อลูกจะเป็นยังไง หรือถ้าลูกไม่ติดเชื้อลูกจะอยู่ยังไงถ้าแม่ตาย” แม่ของป๊อกกี้เลยพยายามที่จะเอาป๊อกกี้ออก

ด้วยความป๊อกกี้อยากมาเกิด อยากมาได้รับความรักจากแม่ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม ป๊อกกี้เลยได้เกิด

โชคดีที่ป๊อกกี้เกิดมาแล้วไม่ติดเอดส์ แต่ความโชคร้ายของป๊อกกี้ที่เกิดมามีนิ้วไม่ครบ

เมื่อสองปีที่แล้วตอนป๊อกกี้อายุประมาณสองขวบครึ่ง ป๊อกกี้ยังเด็กเกินกว่าจะไปโรงเรียนได้ วันนึงเพื่อนเรามาเยี่ยมเรา เลยไปเล่นกับเด็ก ๆ ที่บ้าน ป๊อกกี้เป็นเด็กช่างพูด พูดโน่นพูดนี้ชวนเพื่อนเราเล่น แล้วเอื้อมมือมาจับมือเพื่อนเราแล้วหมุนแหวนเพื่อนเราเล่น แล้วพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสาว่า

“แหวนสวยจัง พี่แต๊กหนูอยากได้แหวน ซื้อแหวนมาให้หนูหน่อยได้มั้ย”

เพื่อนเราต่อมน้ำตาแตกทันที และสามวันที่เหลืออยู่ของเพื่อนเราในการใช้ชีวิตที่บ้านเด็ก เพื่อนเราไม่กล้าไปหาป๊อกกี้อีกเลย เพราะไม่รู้จะไปบอกกับป๊อกกี้อย่างไรเกี่ยวกับเรื่องแหวน

รูปป๊อกกี้ค่ะ คงไม่ต้องบอกนะคะว่าป๊อกกี้คนไหน

เขียนไว้เมื่อ 13 ต.ค. 50
ปัจจุบันป๊อกกี้ทำอะไรได้ตามปกติเหมือนเด็กคนอื่น เพราะพวกเราไม่ได้เลี้ยงป๊อกกี้แบบเด็กพิการ เราเลี้ยงแบบเด็กปกติ ไม่ได้มองว่านิ้วมือของป๊อกกี้ที่หายไปเป็นเรื่องผิดปกติ วันหลังจะมาเล่าเรื่องของป๊อกกี้ให้ฟังอีกนะคะ