หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเด็กบ้านเด็กธรรมรักษ์ เมื่อวันก่อนที่ได้เล่าไปใน “ขอเพียงที่ยืน” วันนี้เด็กของเรามีที่ยืนแล้ว  ถึงแม้ที่ยืนนี้จะเป็นเพียงแค่ที่เล็ก ๆ แต่ก็ถือว่าได้เป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับเด็กวันนี้เราไปทำความเข้าใจกับน้อง ๆ  ในห้องเรียนของเด็กเรา  อาจารย์ให้ความร่วมมือดีมาก เรารบกวนเวลาเรียนของน้อง ๆ เกือบชั่วโมง เพื่ออธิบายว่า HIV คืออะไร ติดต่อกันได้อย่างไร  และป้องกันได้อย่างไร  น้อง ๆ หลาย ๆ คนถามคำถามที่ทำให้เราอึ้ง  ทำให้เรารู้ว่าน้องไม่เข้าใจใน HIV เยอะมาก  สมควรแล้วที่เด็กของเราโดนรังเกียจ

น้องถามว่าติดกันทางน้ำลายมั้ย  กินข้าวร่วมกันได้มั้ย  จับมือกันกอดกันบ่อย ๆ จะติดมั้ย ฯลฯ  เราสอนน้อง ๆ หลายเรื่องหลายอย่าง  เกี่ยวกับ HIV เราเล่าถึงความเป็นมาของบ้านเด็กธรรมรักษ์และวัดพระบาทน้ำพุ  เล่าถึงประวัติของเด็กของเราแต่ละคน ว่าเป็นมายังไง  เพื่อให้น้อง ๆ ในห้องเข้าใจเราเปิดโอกาสให้น้อง ๆ ถามคำถามที่อยากรู้และสงสัย  น้อง ๆ ทั้งหลายให้ความร่วมมือดีมาก  หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จแล้ว  น้อง ๆ ที่โรงเรียนถามเราว่า  พวกหนูจะไปเที่ยวที่บ้านเด็กธรรมรักษ์หรือที่วัดพระบาทน้ำพุได้มั้ย  ใจที่มันเริ่มฟูจากปฏิกริยาที่ได้รับความสนใจและถามคำถามหลาย ๆ คำถามกับเรา  มันยิ่งฟูขึ้นไปใหญ่

หลังจากที่เรานัดแนะกันเรื่องมาบ้านเด็กธรรมรักษ์+ที่วัดเรียบร้อยแล้ว  เราลาอาจารย์และน้อง ๆ กลับ  น้อง ๆ หลาย ๆ คนเดินมาขอบคุณเรา  เดินมาให้กำลังใจเด็กเรา  แล้วบอกว่าพวกเราไม่รังเกียจเธอหรอก  เด็กของเรายังคงปรับสภาพไม่ได้  บอกกับเราว่า  หนูขอกลับด้วยได้มั้ย  หนูไม่อยากอยู่โรงเรียนต่อเด็กเรากอดเราแล้วร้องไห้  เราค่อย  ๆ ปลอบแล้วบอกไปว่า  ให้อยู่เถอะ  อยู่พิสูจน์ไปเลยว่าหลังจากที่เค้าได้ฟังเราพูดแล้วเค้าเข้าใจจริงหรือเปล่า  เด็กของเรายอมอยู่ที่โรงเรียนต่อ

ตอนเย็น  เราโทรไปถามเด็กถึงปฏิกริยาที่ได้รับจากเพื่อนหลังเลิกเรียน

“เป็นยังไงบ้างลูก”

“ดีค่ะ ตอนนี้หนูกำลังขึ้นรถกลับวัด เพื่อนคุยกับหนูเล่นกับหนูเหมือนเดิม  เพื่อนให้กำลังใจ”

“อืม  งั้นวันจันทร์หนูก็ไปเรียนเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ  หนูขอบคุณมากนะคะที่ทำวันนี้ให้หนู”

คนฟังหน้าบานค่ะ  พวกเราก้าวไปข้างหน้าได้อีกก้าวนึงแล้ว  น้อง ๆ ในห้องเรียน 15 คน แบ่งพื้นที่ให้เด็กของเรายืนแล้ว  เราหวังว่าต่อไปที่ยืนของเด็กเราคงจะขยายวงกว้างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนวันนึงเด็กของเราและผู้ติดเชื้อ HIV คนอื่นคงไม่ต้องไปร้องขอที่ยืนจากใคร

ขอบคุณน้อง ๆ ปวช.1 สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ  วิทยาลัยสารพัดช่างลพบุรี  ที่พวกหนูมีน้ำใจ  แบ่งที่ยืนให้ก้บเด็กของเรา  ขอบคุณครูอาจารย์ที่โรงเรียนที่รู้เรื่องแต่ไม่ได้ทำเรื่องนี้ให้เป็นประเด็นขึ้นมา  และเคารพการตัดสินใจที่จะให้เด็กเปิดเผยตัวกับเพื่อนเอง  ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ

วันนี้ที่บ้านทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เด็ก ๆ ที่เสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งปกติแล้วทางวัดพระบาทน้ำพุจะทำเป็นประจำทุกปีอยู่แล้ว แต่ที่บ้านเด็กไม่ค่อยได้ทำ ด้วยความที่อยากให้เด็ก ๆ ได้ทำ ได้รู้ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวพุทธก็เลยทำบุญที่บ้านกัน เด็ก ๆ ได้ฟังพระสวด ได้ประเคนของ ถวายของพระ บางคนก็นั่งหลับ บางคนก็เ่ล่นระหว่างพระสวด แต่ก็ยังได้ทำให้เพื่อน ๆ ที่จากไป